Planck, podobnie jak jego poprzednik na liście, całe życie poświęcił fizyce. Wykładał ją na uniwersytecie w Berlinie prowadząc jednocześnie badania nad klasyczną teorią kwantów. Jego spekulacje stworzyły podstawy nowoczesnej fizyki. Stała Plancka, wprowadzająca skończoną wartość do świata cząsteczek oznaczała, że czas i przestrzeń mają swój minimalny wymiar (inaczej nie moglibyśmy się poruszać). W 1900 roku wprowadził pojęcie kwantu, zaś osiemnaście lat później jego badania uhonorowane zostały Nagrodą Nobla. Planck był osobą religijną, często odwoływał się do swej wiary i to ona pomogła mu znosić nieszczęścia, które nie były mu oszczędzone. Obie jego córki zmarły w dzieciństwie, I wojna światowa zabrał mu pierwszego syna, drugiego zaś - druga.